Author Archives: Kacper Rotarski

DYRYGENT FUNKCJI INSTYNKTOWNYCH

Regulacja innych „stałych” plazmy wymaga zazwy­czaj interwencji mózgu. Jednym z detektorów naj­wcześniej informowanych o wewnętrznych modyfi­kacjach w organizmie jest część mózgu odgrywa­jąca ważną rolę jako ośrodek integracji funkcji we­getatywnych (głód, pragnienie, regulowanie tempe­ratury ciała i zachowań seksualnych). Ośrodkiem tym jest

GŁÓD

Może upłynąć sporo czasu od momentu, w któ­rym poczujemy głód, do chwili spożycia jedzenia. Szybko reagujący mechanizm musi więc podnieść poziom glukozy we krwi. Gruczoły nadnercza re­jestrują to zachwianie równowagi i wydzielają adre­nalinę, która przekształca rezerwy glikogenu zma­gazynowane w wątrobie

PRAGNIENIE I TEMPERATURA

Kiedy plazma staje się zbyt gęsta, podwzgórze wysyła sygnał do gruczołu przy­sadki mózgowej, który wydziela hormon antydiure- tynę. Ten hormon powoduje uwalnianie wazopresy- ny, oddziałującej na nerki. Rezultat: wytwarzany mocz staje się gęstszy, część wody zostaje odzyska­na, by rozcieńczyć plazmę.

MÓZG: CZYNNIK INTEGRUJĄCY CZY OŚRODEK DECYZJI?

Istnieją inne typy regulacji, odbywającej się na wyż­szym poziomie kory mózgowej i wywołującej roz­maite typy zachowań. Regulacje te opierają się już nie tylko na prostych sygnałach wskazujących na wewnętrzny błąd, ale na całej masie informacji pły­nących z zewnątrz: na symbolach

ROZKOSZ I STRACH

Dochodzą do głosu również rozkosz i strach. W strefie podwzgórza istnieją wiązki włókien nerwo­wych, które, jak się wydaje, odgrywają podstawową rolę w systemie rekompensaty organizmu. Jeżeli u zwierzęcia doświadczalnego podrażni się ładunkiem elektrycmym jedną z tych wiązek, zwierzę zaczyna jeść

W PROCESIE REGULACJI

W procesie regulacji organizmu występuj: skom­plikowane obwody, wychodzące znacznie poza granice organizmu, obejmujące także jego otoczenie. Przywołajmy obraz z początku tego roz­działu: człowiek pracujący w przedsiębiorstwie. Po­szukiwanie rekompensaty, uznania czy pewnej przy­jemności (płynącej z poczucia dominacji, władzy lub po prostu

KOMÓRKA

Organizm jest więc permanentnie informowany o  stanie funkcjonowania swoich organów i o swojej równowadze wewnętrznej, dzięki sygnałom pocho­dzącym i z zewnątrz, i z wewnątrz. Mózg jest czyn­nikiem integrującym te różnorodne sygnały, a nie najwyższym ośrodkiem w hierarchii, w którym podejmowane

MINIMUM WITALNE KOMÓRKI

Komórka wyższych organizmów zachowuje własną strukturę, reguluje i kontroluje swoje funkcje me­taboliczne, wzrasta, reprodukuje się, wykonuje pra­cę, pełni wyspecjalizowaną funkcję wewnątrz orga­nu, umiera… Funkcje te charakteryzują życie: auto- konserwacja, autoregulacja, autoreprodukcja i zdol­ność ewolucji.Życie przeciwstawia materii nieożywionej swój dynamizm energetyczny.

STRUKTURY I FUNKCJE

Struktury i funkcje są więc nierozdzielne: utrzy­manie jezdnych może zapewnić tylko dynamizm ener­getyczny drugich. Struktury opierają się na materia­łach konstrukcyjnych, uszeregowanych według ry­gorystycznej organizacji przestrzennej, podczas gdy funkcje polegają na organizacji w czasie, organizacji opartej na miriadach elementarnych reakcji, ściśle

INNE PODSTAWOWE CZYNNIKI

Inne podstawowe czynniki w życiu komorki to przede wszystkim molekuły-sygnały umożliwiające komunikację; molekuły wysokoenergetyczne, niewiel­kie cząstki pełniące rolę bloków konstrukcyjnych; elektrony i ich nośniki (niezbędne do przeroszenia energii); i wreszcie cząstki wody. Wielkość tej po­pulacji można ocenić. W prostej komórce

EFEKTYWNOŚĆ WSPÓŁDZIAŁANIA

Efektywność współdziałania i wymiany między ty­mi różnymi czynnikami molekularnymi zapewnia niewielka liczba organizacji ponadmolekuiarnych. Za pośrednictwem tych organizacji wypełniane są waż­ne funkcje „społeczności komórkowej”.Przemiana energii odbywa się w mitochondriach, centralach energetycznych. Magazynowa­nie energii i zapasy to rola w a k

SYSTEM SAMOREGULUJĄCY

Komórka jest więc systemem samoregulacyjnym, przekształcającym energię, zdolnym w każdej chwili zrównoważyć swoją produkcję z konsumpcją we­wnętrzną i z energią, jaką dysponuje.Aby powiązać działalność komórki z działalnością całego organizmu, trzeba zająć się dwiema dopełnia­jącymi się funkcjami: oddychaniem i odży­wianiem. Co