Author Archives: Kacper Rotarski
DYRYGENT FUNKCJI INSTYNKTOWNYCH
Regulacja innych „stałych” plazmy wymaga zazwyczaj interwencji mózgu. Jednym z detektorów najwcześniej informowanych o wewnętrznych modyfikacjach w organizmie jest część mózgu odgrywająca ważną rolę jako ośrodek integracji funkcji wegetatywnych (głód, pragnienie, regulowanie temperatury ciała i zachowań seksualnych). Ośrodkiem tym jest
GŁÓD
Może upłynąć sporo czasu od momentu, w którym poczujemy głód, do chwili spożycia jedzenia. Szybko reagujący mechanizm musi więc podnieść poziom glukozy we krwi. Gruczoły nadnercza rejestrują to zachwianie równowagi i wydzielają adrenalinę, która przekształca rezerwy glikogenu zmagazynowane w wątrobie
PRAGNIENIE I TEMPERATURA
Kiedy plazma staje się zbyt gęsta, podwzgórze wysyła sygnał do gruczołu przysadki mózgowej, który wydziela hormon antydiure- tynę. Ten hormon powoduje uwalnianie wazopresy- ny, oddziałującej na nerki. Rezultat: wytwarzany mocz staje się gęstszy, część wody zostaje odzyskana, by rozcieńczyć plazmę.
MÓZG: CZYNNIK INTEGRUJĄCY CZY OŚRODEK DECYZJI?
Istnieją inne typy regulacji, odbywającej się na wyższym poziomie kory mózgowej i wywołującej rozmaite typy zachowań. Regulacje te opierają się już nie tylko na prostych sygnałach wskazujących na wewnętrzny błąd, ale na całej masie informacji płynących z zewnątrz: na symbolach
ROZKOSZ I STRACH
Dochodzą do głosu również rozkosz i strach. W strefie podwzgórza istnieją wiązki włókien nerwowych, które, jak się wydaje, odgrywają podstawową rolę w systemie rekompensaty organizmu. Jeżeli u zwierzęcia doświadczalnego podrażni się ładunkiem elektrycmym jedną z tych wiązek, zwierzę zaczyna jeść
W PROCESIE REGULACJI
W procesie regulacji organizmu występuj: skomplikowane obwody, wychodzące znacznie poza granice organizmu, obejmujące także jego otoczenie. Przywołajmy obraz z początku tego rozdziału: człowiek pracujący w przedsiębiorstwie. Poszukiwanie rekompensaty, uznania czy pewnej przyjemności (płynącej z poczucia dominacji, władzy lub po prostu
KOMÓRKA
Organizm jest więc permanentnie informowany o stanie funkcjonowania swoich organów i o swojej równowadze wewnętrznej, dzięki sygnałom pochodzącym i z zewnątrz, i z wewnątrz. Mózg jest czynnikiem integrującym te różnorodne sygnały, a nie najwyższym ośrodkiem w hierarchii, w którym podejmowane
MINIMUM WITALNE KOMÓRKI
Komórka wyższych organizmów zachowuje własną strukturę, reguluje i kontroluje swoje funkcje metaboliczne, wzrasta, reprodukuje się, wykonuje pracę, pełni wyspecjalizowaną funkcję wewnątrz organu, umiera… Funkcje te charakteryzują życie: auto- konserwacja, autoregulacja, autoreprodukcja i zdolność ewolucji.Życie przeciwstawia materii nieożywionej swój dynamizm energetyczny.
STRUKTURY I FUNKCJE
Struktury i funkcje są więc nierozdzielne: utrzymanie jezdnych może zapewnić tylko dynamizm energetyczny drugich. Struktury opierają się na materiałach konstrukcyjnych, uszeregowanych według rygorystycznej organizacji przestrzennej, podczas gdy funkcje polegają na organizacji w czasie, organizacji opartej na miriadach elementarnych reakcji, ściśle
INNE PODSTAWOWE CZYNNIKI
Inne podstawowe czynniki w życiu komorki to przede wszystkim molekuły-sygnały umożliwiające komunikację; molekuły wysokoenergetyczne, niewielkie cząstki pełniące rolę bloków konstrukcyjnych; elektrony i ich nośniki (niezbędne do przeroszenia energii); i wreszcie cząstki wody. Wielkość tej populacji można ocenić. W prostej komórce
EFEKTYWNOŚĆ WSPÓŁDZIAŁANIA
Efektywność współdziałania i wymiany między tymi różnymi czynnikami molekularnymi zapewnia niewielka liczba organizacji ponadmolekuiarnych. Za pośrednictwem tych organizacji wypełniane są ważne funkcje „społeczności komórkowej”.Przemiana energii odbywa się w mitochondriach, centralach energetycznych. Magazynowanie energii i zapasy to rola w a k
SYSTEM SAMOREGULUJĄCY
Komórka jest więc systemem samoregulacyjnym, przekształcającym energię, zdolnym w każdej chwili zrównoważyć swoją produkcję z konsumpcją wewnętrzną i z energią, jaką dysponuje.Aby powiązać działalność komórki z działalnością całego organizmu, trzeba zająć się dwiema dopełniającymi się funkcjami: oddychaniem i odżywianiem. Co







