Kategoria: Życie i informacja

ANALIZA I SYNTEZA

Ujęcie analityczne i ujęcie systemowe uzupełniają się raczej niż wykluczają. Nie można jednego z nich zastąpić drugim.Ujęcie analityczne próbuje sprowadzić system do najprostszych elementów, jakie się nań składają, aby badać je; szczegółowo i zrozumieć rodzaje oddziały­wań, które występują między nimi.

OŻYWIENIE SYSTEMU

Prawa addytywności własności elementarnych nie działają oczywiście w przypadku systemów o wyso­kim stopniu złożoności, składających się z bardzo różnorodnych elementów powiązanych bardzo silny­mi oddziaływaniami. Takie systemy powinno się roz­patrywać za pomocą nowych metod, takich, jakie składają się na ujęcie systemowe.

ANALIZA SYSTEMÓW

Analiza systemów polega na określeniu granic systemu, którego model mamy sporządzić, na zidentyfikowaniu ważnych elementów i typów od­działywań między tymi elementami i na ustaleniu związków, które łączą je w zorganizowaną całość. Te elementy i typy związków są klasyfikowane. Następnie dokonuje

MODELOWANIE I SYMULACJA

Modelowanie polega na skonstruowaniu mo­delu na podstawie danych analizy systemu. Przede wszystkim ustala się pełny schemat przyczynowych relacji między elementami różnych podukładów (np. w modelu maltuzjańskim na s. 116 będą to: wpływ narodzin na populację, wpływ racjonowania żywno­ści na śmiertelność

SYMULACJA STOSOWANA

Symulacja stosowana jest dziś w wielu dziedzi­nach, dzięki jej językowi, zarazem mocniejszemu prostszemu, a także dzięki wykorzystywaniu no­wych sposobów łączności z maszyną cyfrową (wyj­ście graficzne na ekran oscyloskopu, metody szyb­kiego trasowania i wprowadzania danych czy auto­matyczne rysunki animowane, pod kontrolą

INNE DZIEDZINY

Urbanistyka: wzrost miast, degeneracja dziel­nic, ruch samochodowy. Astrofizyka: geneza ewolucja galaktyk, „doświadczenia” przeprowa­dzane w atmosferze oddalonej planety. Fizyka: badanie strumienia elektronów w półprzewodniku, opory elektryczne, fala uderzeniowa, przepływy cie­czy, tworzenie się fal morskich. Inżynieria lą­dowa: zapiaszczenie portów, wpływ wiatru na

OGRANICZENIA I ZALETY SYMULACJI

Mimo dużej ilości i różnorodności zastosowań symu­lacji, nie należy od niej oczekiwać zbyt wiele. Jest to po prostu jeszcze jeden sposób, jedna z uzupełnia­jących metod badania złożonego systemu. Symulacja nigdy nie pozwala na ustalenie optimum czy też na dokładne rozwiązanie

NAJBARDZIEJ SKUTECZNE UJĘCIE

W rzeczywistości symulacja wydaje się jednym z najbardziej skutecznych narzędzi ujęcia systemo­wego. Pozwala sprawdzić oddziaływanie wielkiej ilości zmiennych na całość funkcjonowania systemu, pozwala zhierarchizować rolę każdej zmiennej, wy­krywać punkty amplifikacji i inhibicji, dzięki któ­rym możliwe jest wywieranie wpływu na zachowanie

PRACA NA MODELU

Symulacja nie wydobywa z komputera w czaro­dziejski sposób więcej niż to, co zostało zaprogra­mowane. Wkład maszyny cyfrowej dotyczy głównie jakości. Przetwarzając miliony danych w ułamku czasu wydobywa struktury, modalności, tendencje niemożliwe inaczej do zaobserwowania, a wynika­jące z właściwej systemowi dynamiki.

NIEDOSKONAŁE MODELE

Symulacja jest nowym narzędziem służącym po­mocą w podejmowaniu decyzji. Pozwala dokonać wyboru „możliwych przyszłości”. Zastosowana do systemów społecznych nie ma charakteru bezpośred­niego przepowiadania. Bo jak można w tej dziedzinie wziąć pod uwagę tak niemierzalne wielkości — jak dobre samopoczucie, strach,

DZIWNE ZACHOWANIE

Właściwości i zachowanie złożonego systemu deter­minuje jego organizacja wewnętrzna i związki z oto­czeniem. Lepsze zrozumienie tych właściwości i do­kładniejsze przewidywanie zachowań dostarcza środ­ków pozwalających oddziaływać na system: prze­kształcać go lub ukierunkowywać jego ewolucję.Dwie podstawowe sprawy istnienia i funkcjono­wania każdego systemu

TRWAŁOŚĆ FORMY

Ta trwałość formy to właśnie stabilność dynamiczna. Odnajdujemy ją w komórce, w orga­nizmie żywym czy w płomieniu świecy. Stabilność dynamiczna jest wynikiem kombinacji lub przystosowania wielu stanów równowagi osią­gniętych i utrzymywanych przez system, czego przy­kładem może być równowaga „wewnętrznego śro­dowiska”