Symulacja stosowana jest dziś w wielu dziedzi­nach, dzięki jej językowi, zarazem mocniejszemu prostszemu, a także dzięki wykorzystywaniu no­wych sposobów łączności z maszyną cyfrową (wyj­ście graficzne na ekran oscyloskopu, metody szyb­kiego trasowania i wprowadzania danych czy auto­matyczne rysunki animowane, pod kontrolą

Urbanistyka: wzrost miast, degeneracja dziel­nic, ruch samochodowy. Astrofizyka: geneza ewolucja galaktyk, „doświadczenia” przeprowa­dzane w atmosferze oddalonej planety. Fizyka: badanie strumienia elektronów w półprzewodniku, opory elektryczne, fala uderzeniowa, przepływy cie­czy, tworzenie się fal morskich. Inżynieria lą­dowa: zapiaszczenie portów, wpływ wiatru na

Mimo dużej ilości i różnorodności zastosowań symu­lacji, nie należy od niej oczekiwać zbyt wiele. Jest to po prostu jeszcze jeden sposób, jedna z uzupełnia­jących metod badania złożonego systemu. Symulacja nigdy nie pozwala na ustalenie optimum czy też na dokładne rozwiązanie

W rzeczywistości symulacja wydaje się jednym z najbardziej skutecznych narzędzi ujęcia systemo­wego. Pozwala sprawdzić oddziaływanie wielkiej ilości zmiennych na całość funkcjonowania systemu, pozwala zhierarchizować rolę każdej zmiennej, wy­krywać punkty amplifikacji i inhibicji, dzięki któ­rym możliwe jest wywieranie wpływu na zachowanie

Symulacja nie wydobywa z komputera w czaro­dziejski sposób więcej niż to, co zostało zaprogra­mowane. Wkład maszyny cyfrowej dotyczy głównie jakości. Przetwarzając miliony danych w ułamku czasu wydobywa struktury, modalności, tendencje niemożliwe inaczej do zaobserwowania, a wynika­jące z właściwej systemowi dynamiki.

Symulacja jest nowym narzędziem służącym po­mocą w podejmowaniu decyzji. Pozwala dokonać wyboru „możliwych przyszłości”. Zastosowana do systemów społecznych nie ma charakteru bezpośred­niego przepowiadania. Bo jak można w tej dziedzinie wziąć pod uwagę tak niemierzalne wielkości — jak dobre samopoczucie, strach,

Właściwości i zachowanie złożonego systemu deter­minuje jego organizacja wewnętrzna i związki z oto­czeniem. Lepsze zrozumienie tych właściwości i do­kładniejsze przewidywanie zachowań dostarcza środ­ków pozwalających oddziaływać na system: prze­kształcać go lub ukierunkowywać jego ewolucję.Dwie podstawowe sprawy istnienia i funkcjono­wania każdego systemu

Ta trwałość formy to właśnie stabilność dynamiczna. Odnajdujemy ją w komórce, w orga­nizmie żywym czy w płomieniu świecy. Stabilność dynamiczna jest wynikiem kombinacji lub przystosowania wielu stanów równowagi osią­gniętych i utrzymywanych przez system, czego przy­kładem może być równowaga „wewnętrznego śro­dowiska”

O   równowadze sił mówimy także w przypadku, kiedy występują dwie masy (dwie armie albo dwie potęgi). Ale równowaga sił jest równowagą statycz­ną. Ulega ona nagłej zmianie, gdy zmienia się sto­sunek sił, co prowadzić może do „wybuchu”.Równowaga strumieni wypływa z do­strojenia

Jest to jedna z najbardziej zadziwiających i charak­terystycznych właściwości systemów otwartych o wy­sokim stopniu złożoności.Termin homeostaza stworzył amerykański fizjolog Walter B. Cannon w 1932 r.. System homeopatyczny (przedsiębiorstwo, wielka organiza­cja, komórka) to system otwarty, zachowujący swą strukturę i funkcje za

Home ostatyczne są zwłaszcza systemy ekologicz­ne, biologiczne czy społeczne. Bronią się przed zmia­ną wszystkimi dostępnymi im sposobami. Jeżeli sy­stemowi nie udaje się przywrócić stanu równowagi, zmienia on sposób funkcjonowania, przy czym na­kładane ograniczenia są znacznie ostrzejsze niż po­przednie, dalsze zakłócenia

Systemowi złożonemu nie wystarcza samo trwanie, musi on również adaptować się do zmian otaczają­cego środowiska i ewoluować. W przeciwnym bo­wiem razie agresje z zewnątrz wkrótce zdezorgani­zują go i zniszczą. Paradoksalna sytuacja, wobec której staje każdy, kto jest odpowiedzialny za utrzymanie