Ten statyczny stan, zamknięty na świat zewnętrzny, nie pozwala na stawianie oporu zakłóceniom płynącym z otocze­nia: jeśli wzrasta temperatura, kryształ ulega dezor­ganizacji i topi się. Przeciwnie ma się rzecz z ko­mórką, która pozostaje w stanie dynamicznej rów­nowagi ze swoim otoczeniem.

Organizacja typu komórki wykorzy­stuje wydarzenia, różnorodność, otwartość na świat zewnętrzny. Nie obawia się przejściowego stanu dezorganizacji, który jest warunkiem skuteczniej­szego przystosowania. Uznanie tego przejściowego ryzyka jest uznaniem chęci zmiany, bo bez ryzyka nie może być mowy o prawdziwej zmianie.”Ustalenie celów,

Te podstawowe zasady cybernetyki stosują się do każdej ludzkiej organizacji. Zdefiniowanie celów, środków do ich osiągnięcia i ustalenie należności znaczą więcej niż szczegółowe programowanie co­dziennej działalności. Autorytatywne programowa­nie pozostawia niewiele miejsca wyobraźni i uczest­nictwu. Ważne jest osiągnięcie celu, bez względu

W sferze energetycznej procesy metaboliczne czło­wieka obsługującego maszynę są znikome wobec mo­cy, jaką może on wyzwalać i kontrolować. To samo dotyczy szefa przedsiębiorstwa i każdego odpowie­dzialnego za wielką organizację.Należy więc wprowadzić rozróżnienie między ener­gią mocy i energią rozkazu. Energia mocy

Podobnie człowiek odpowie­dzialny za jakąś organizację powinien dopomóc sy­stemowi. którym kieruje, w rozprowadzeniu energii rozkazów. I w tym celu uruchamia powrotne pętle informacji w kierunku ośrodków decyzji. W przed­siębiorstwie czy w strukturach państwa te pętle re­gulacyjne nazywają się: autozarzadzanie, uczestni­ctwo

Do­świadczenie takie zdobywa się często podczas prowadzenia wielkich organizacji. Anglosasi nazywają je wyczuciem, timing — jest to umiejętność spowo­dowania działania nie za wcześnie i nie za późno, ale właśnie w momencie, kiedy system gotćw jest zareagować spontanicznie w takim lub

Usta­lona w XIX wieku hierarchia dyscyplin, oćl nauk najbardziej „szlachetnych” do najmniej „szlachet­nych” (matematyka i fizyka na szczycie, nauki o  człowieku czy o społeczeństwie na samym dole dra­biny) w dalszym ciągu odbija się na naszym stosunku do przyrody i naszej

By bardziej jeszcze zdemistyfikować ujęcie syste­mowe i pozwolić, by stało się ono postawą in­terdyscyplinarną, ćwiczeniem w opanowaniu złożoności i wzajemnych zależności — należałoby może posunąć się aż do odrzucenia samej nazwy ujęcia czy metody systemowej. Globalna wi­zja nie jest zarezerwowana

Zbyt wielka ogólność pojęcia systemu może również okazać się bronią obosieczną i zniszczyć swą płodność w sterylnej banalności. Podobnie nie­kontrolowane stosowanie analogii, homologii, izo­morfizmów może pociągać za sobą interpretacje, któ­re komplikują, zamiast wyjaśniać, ponieważ opiera­ją się raczej na sztucznych podobieństwach

Grozi nam oczarowanie przez modele jako osiągnięcia myśli, a nie jako pun­kty wyjścia badań. Kusi zbyt uproszczone przeno­szenie modeli czy praw biologicznych na społeczeń­stwo. Cybernetyka regulacji na poziomie moleku­larnym dostarcza modeli ogólnych, niektóre ich aspekty dają się przenosić, jednak pamiętać należy

Jednym z największych niebezpieczeństw ujęcia systemowego jest pokusa „teorii jednolitej”, modelu wszechobejmującego, stanowiącego odpowiedź na wszystko, zdolnego wszystko przewidzieć. Zastoso­wanie języka matematycznego — ze swej natury i zadań mającego charakter uogólniający — może doprowadzić do formalizmu izolującego ujęcie syste­mowe, zamiast

Służy transmisji wiedzy, ponieważ dostarcza kon­ceptualnego układu odniesienia, który pomaga w zorganizowaniu wiedzy w miarę jej zdobywania, ułatwia jej zapamiętanie i przekazywanie.Pomaga w działaniu, ponieważ pozwala wyodręb­nić zasady ułatwiające zrozumienie złożoności, po­zwala usytuować i zhierarchizować elementy, na których opierają się