Organizm, zamknięty skórą, przypomina szczelny worek w 60% wypełniony wodą. Umieszczone we­wnątrz organy i łączące je sieci komunikacyjne nie są wystarczająco sztywne, by całość nie uginała się pod własnym ciężarem. Szkielet pełni rolę :;telażu Liczne kości, spośród 206, które się

Budowa ciała pozwala człowiekowi oddziaływać na swoje otoczenie i reagować na informacje czy agresje pochodzące ze środowiska. Fizjologowie twierdzą, że reakcje człowieka i zwierząt na te agresje^ sprowa­dzają się do trzech podstawowych zachowań: uciecz­ki, walki i adaptacji.Jeżeli środowisko staje się

Organizm stale przystosowuje się do warunków zewnętrznych. Adaptacja ta jednak nigdy nie jest doskonała. Człowiek ma trudności w kompletnym dostosowaniu się do określonego środowiska. Wy­wołuje to często depresje, niepokój, zniechęcenie. Są to jednak czynniki pozytywne, które odnajdujemy prawie zawsze u

Pod wpływem emocji, niebezpieczeństwa czy wy­siłku serce bije szybciej. Oddech staje się przyspie­szony. Twarz purpurowieje lub blednie. Ciało się poci. Występują trudności z oddychaniem, zimne po­ty, dres:zcze, drżenie nóg. Te fizjologiczne objawy świadczą o wysiłku organizmu zmierzającego do zachowania równowagi

Ta niezwykła właściwość organizmu zaintrygowała oczywiście wielu fizjologów. Już w 1865 roku Claude Bernard zauważył we Wstępie do medycyny ekspe­rymentalnej (Introduction a l’etude de la m&dicine expćrimentale), że „stałość środowiska wewnętrzne­go jest podstawowym warunkiem swobodnego ży­cia”. Należało jednak znaleźć koncepcję

Wewnętrzne środowisko można, bez popełnienia błę­du, identyfikować z podstawowym płynem, który krąży w organizmie i omywa organy i komórki — z plazmą krwi.Plazma jest środowiskiem wodnistym, pozostają­cym w równowadze z płynem międzykomórkowym istniejącym między naczyniami włoskowatymi i ko­mórkami: pozostałość prymitywnego